Kościół św. Bernardyna ze Sieny

Główna świątynia franciszkańskiego klasztoru braci obserwantów - wyjątkowo ściśle przestrzegających reguł ustalonych przez świętego z Asyżu - położonego u stóp wzgórza wawelskiego. Pierwszy kościół św. Bernardyna ze Sieny w Krakowie powstał w połowie XV stulecia, w czym wielka zasługa żarliwego kaznodziei św. Jana Kapistrana. Początkowo była to drewniana konstrukcja, jednak bardzo szybko rozpoczęła się budowa murowanego przybytku w stylu gotyckim.

Późnośredniowieczną świątynię przyozdobiły m.in. rzeźby z warsztatu Wita Stwosza, barwne polichromie czy efektowny obraz patrona. Niestety krakowski kościół św. Bernardyna ze Sieny uległ niemal całkowitemu zniszczeniu w trakcie potopu szwedzkiego - do dziś przetrwało jedynie parę figur. Odbudowa przybytku, tym razem już w stylu barokowym, trwała od 1659 do 1680 roku. Głównym architektem był Krzysztof Mieroszewski, bardzo charakterystycznymi elementami jego projektu są pięknie zdobiona fasada oraz niska kopuła (aby zminimalizować szkody na wypadek działań wojennych, np. ostrzału artyleryjskiego z Wawelu). Warto zaznaczyć, że prace nad wyposażeniem i udekorowaniem wnętrza trwały jeszcze w XVIII stuleciu.

W kościele św. Bernardyna ze Sieny w Krakowie warto zwrócić szczególną uwagę na ołtarze. Te w nawie głównej wyróżniają się kunsztownymi złoceniami, jednak znawcy sztuki sakralnej za najważniejszy zwykli uważać wyrzeźbiony z czarnego marmuru ołtarz-mauzoleum w kaplicy św. Szymona z Lipnicy. Warto zobaczyć również ołtarz poświęcony św. Annie Samotrzeć. Poza tym można tutaj zobaczyć m.in. witraże wykonane przez Józefa Mehoffera, poruszające obrazy pędzla o. Franciszka Lekszyckiego - zwłaszcza “Danse Macabre” i “Ostatnią Wieczerzę” - czy cudowny wizerunek Matki Bożej Sokalskiej (który można określić jako odpowiednik Matki Boskiej Częstochowskiej w malarstwie ruskim).

Dodaj opinię

Ocena ogólna:        

Dla dwojga:        

Dla dzieci:        

Dla dorosłych:        

Dla seniorów:        

Komentarze (0)

Dodaj komentarz